شهر من شهر زرنـد

شــهرمـن شهر دیـانـت تا خــدا          دسـت امـنی در امانـت تا خـدا

شهرمن رازو نیازی در سجود          سجده ای در قد و قامت تا خدا

شهرمن گلپونه ای از باغ عشق          جویباری از صداقـت تا   خدا

شهر من آلاله ی دشت گذشـــت          لاله زاری از شرافــت تا خدا

شهر من شهـر شهید از تشنگی           آبــشاری از  شهادت تـا خــدا

شهرمن شمشیر عشق و خون ومرگ            در نیامی از شجاعــت تاخـدا

شهرمن شمشیرحق شمشیرعشق         در غلافی از رشادت تـا خـدا

شهر من ماننـد قـالـیهای خـویش          نقش بندی ازظرافت تـا خــدا

شهر من پژواک کـرمان سترگ          درستیغ استـقـامـت  تـا خـــدا

شهر من شهر زرستان زرنــــد           زائـر عـشق زیـارت تا خــدا

شهر من شهر زرند عشق پژند           زنـده تا روز قـیامـت تا خــدا

ای خدا این عشق را از ما مگیر          از بدایت تانــهایـت تــا خــدا

                             مرحوم منوچهرپژند

  از سفارشهاي پيامبر رحمت (صلي الله عليه و آله و سلم)

اي مردم گوئي كه مرگ بر غير ما مكتوب افتاده است ، و حق بر جز ما واجب گشته و آن كسان كه جنازه ايشان تشييع كرده ايم بزودي نزد ما باز خواهند گشت . آنان را به گور مي سپاريم و ميراثشان را چنان  همي خوريم كه گويي جاودانانيم ، گوئي پند دهندگان را از ياد برده ايم و از هر بلا به پناه اندريم ، خوشا حال آن كسي كه آنچه به راه حلال بدست آورده انفاق كند و با اهل دانش و حكمت هم نشين شود . و از اهل ذلت و مسكنت ببرد . خوشا حال آن كس كه نفس، خوار ، خلق، خوش و سريرت نيك كند و بدي خويش از مردمان به دور دارد . خوشا آن كه زيادت مال خويش بخشش كند و زيادت سخن نگهدارد و سنّت ، وي را كافي بود و بدعت وي را نفرييد.

                                                                      نقل از كتاب كشكول شيخ بهائي ص 391) س.م

        سخنان حكيمانه  ‹ نقل از كشكول شيخ بهائي › :

 

 

 * - دنيا را بهر سه چيز خواهند : عزت ، بي نيازي و آرامش. آنكس كه زهد ورزد عزت يا بد و آن كس كه قناعت پيشه كند بي نيازشود و آن كس كه كوشش از پي دنيا بنهد ‹ در طلب دنيا نكوشد› آرامش پذيرد. (ص353)

* - مردمان به روزگار گذشته عمل همي كردند و سخن نمي گفتند و بعدها مي گفتند و عمل نمي كردند و امروز اما نه مي گويندو نه عمل مي كنند .(ص401 )

* - مردمان مي گويند چشم بگشاييد تا ببينيد و من گويم چشم بر هم نهيد تا ببينيد .( ص 309)

آن كس كه تو را براي كاري دوست بدارد هنگامي كه انجام شد رهايت كند .( ص 316)

* - بدان كه غيبت چون صاعقه اي هلاك بار است و حال آن كس كه بدگوئي مردمان كند به حال كسي  ماند كه منجنيقي ساز كند كه حسناتش را به شرق و غرب افكند ...

*- به نزد عبدالله بن مبارك سخن از غيبت رفت ، گفت اگر غيبت كنم غيبت مادر خويش كنم چه وي به حسنات من شايسته تر از ديگري است . ص 350

*- امير المومنان عليه السلام فرزندش محمد بن حنفيه را به جنگها پيش همي فرستاد و با حسن و حسين  عليهما السلام چنان نمي كرد و مي فرمود : او فرزند من است و اين دو فرزندان پيامبر (ص)اند. محمد بن حنفيه را گفتند : چگونه پدرتورا بجنگ همي فرستد و ايشان را نه ؟ گفت من دست راست اويم وآن دو چشمانش، و وي با دست راست خويش از چشمانش حراست همي كند. (ص451)

 

 دکتر سمنبر میرزائی-نشریه بینش گروه معارف اسلامی زرند کرمان

      موعظة حسنه

اي عزيز اكنون كه فرصت است و سرمايه عمرعزيز در دست است و طريق سلوك الي الله مفتوح است و درهاي رحمت حق باز است و سلامتي و قوت اعضا و قوا برقرار است و دارالزراع عالم ملك ، بر پاست همتي كن و قدر اين نعم الهيه را بفهم و از آنها استفاده نما و كمالات روحانيه و سعادات ازليه ابديه را تحصيل كن و از اين همه معارف كه قرآن شريف آسماني و اهل بيت عصمت عليهم السلام در بسيط ارض طبيعت مظلمه بسط دادند و عالم را به انوارساطعة الهيه روشن فرمودند تو نيز بهره اي بردار و ارض طبيعت مظلمه خود را به نور حق تعالي منور كن و تبديل اين ارض ظلماني را ب به ارض نوراني بلكه آسمان عقلاني كن : «يوم تبدل الارض غير الارض»(ابراهيم 74) « واشرقت الارض بنور رّبها…» در آن روز اگر ارض توغير ارض نشده باشد و به نور رب نوراني نگرديده باشد، ظلمتها و سختي ها و وحشتها و فشارها و ذلتها و عذابها  داري…

                                                                                                                    (آداب الصلوه امام خميني(ره) ص 4- 153 ) 

                                     سمنبر  ميرزائي -نشریه بینش گروه معارف اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی واحد زرند کرمان

با تقدیم سلام مخصوص

این وبلاگ را تقدیم به همه همشهریهای خوب زرندی می نمایم واز همه

هموطنان طلب یاری دارم

زرنــد ای شـهـرپـــر آوازه ی مـــن          زرند ای عشـق بی انـدازه ی من

زرنــد ای سـرزمیـن عشـق وایمـان          زرند ای مظهری از ملک ایران

زرنــد ای شعله شعله عشـق وآتـش          زرند ای شعله های عشق سرکش

زرنــد ای هــای هــای دشـــت آواز         زرنــد ای آسـمــانـهـا بـال پــرواز

زرنــد ای پـســته خنــدان ایـــــران          زرند ای شهری از استان کــرمان

زرنــد ای کــوه ایـمـــان و نجـابـت          زرند ای مـوج دریـای شــرافـــت

زرنــد ای آنکه گـفـتـنـد ت زراونـد          ولی او از میان رفت از پسی چند

اگـــرچـــه  مـعـــدن کــل ذغــالـی           اگـرچه هـسـت نـامـت شـهر قـالی

ولـی با ایــن مـثـلهــا بــی مـثـالــی           چـرا که مـرکز حســن و جمـالـی

کشاورزی وصنعت دست دردست           بـرای رونـقـت گـشـتـنـد پـیـوسـت

تمـامت گـوشه گـوشـه بـاغ پـسـتـه           زهـرمـحـصـول دـیگر دسته دسته

اگـر هـر چـنـد درقـلـب کــویــری           اگـر هــر چـنـد در شـنهـا اسـیـری

ولـی بـا ایـن هـمه پاک و قـشـنگی           زگـلهـا داری ازهـررنگ، رنگـی

خـیابــان در خـیابـان پـر درخـتـی           تمـام کـوچـه، کـوچـۀ سـبز بخـتـی

نـوایـت درنـیی با هـفـت بـنـد است          زرسـتانی از آن نـامت زرند اسـت

تـو ثـابــت کـرده ای معـنای ایـثـار          عـزیـزان داده ای در روز پـیـکـار

بـراه دیـن و میـهـن جـان نـهـادنــد           که جـان را بـر سـر ایـمان نـهادنـد

کنون خاکت تمامش لاله زار است           شقـایـقهای سرخت بـر مـزاراسـت

چو داری مردمی خون گرم وخوشدل          نبـاشـد بـهـتر از ایـن هیـچ حاصل

سـعادت بـر مـنـوچهر پـژنـد اسـت          که اهـل شـهـر زیـبای زرنـد است

پس ای شـهـر من ای زیـبای زیـبا           زرنــد ای بـهـتـریــن خـاک دنـیــا

بخـاک پـاک تـو تـا زنــده هـسـتـم           تــمــام خـاک پـاکـت مـی پـرسـتـم 

 شادروان منوچهر پژند شاعر زرندی