سعي كنيد هميشه وقتي را براي بودن با فرزندانتان اختصاص دهيد.

v      به زمان‌هايي كه احتمال دارد، فرزندانتان دوست داشته باشند با شما حرف بزنند توجه داشته باشيد، مثلاً: پيش از خواب، قبل از شام، در ماشين و...

v      با فرزندانتان صحبت كنيد و به آن‌ها بفهمانيد كه شما مواظب اتفاقاتي هستيد كه در زندگيشان روي مي‌دهد.

v      زماني را در هفته براي بودن با فرزندانتان به صورت جداگانه در نظر بگيريد و به آن‌ها در انجام دادن كاري كمك كنيد و در طول آن زمان خاص، از برنامه‌ريزي براي ساير فعاليت‌ها پرهيز كنيد.

v      سعي كنيد علائق فرزندانتان را بشناسيد و در زمينه آن‌ها اطلاعاتي كسب كنيد مثلاً كتاب‌ها يا موسيقي‌هاي مورد علاقه‌ آن‌ها را بشناسيد، به آن‌ها علاقه نشان دهيد و در مورد آن‌ها با فرزندانتان صحبت كنيد.

v      صحبت را با آنچه درباره آن فكر مي‌كنيد شروع كنيد نه با يك سؤال.

به فرزندانتان اجازه بدهيد كه بدانند كه شما به آن‌ها گوش مي‌دهيد.

v      وقتيكه بچه‌ها درباره نگرانيشان با شما صحبت مي‌كنند، هر كار ديگري را كه در حال انجام دادن آنيد، متوقف كنيد و به حرف آن‌ها گوش بدهيد.

v      به آنچه كه فرزندانتان مي‌گويند، با علاقه گوش دهيد و از علاقه خود نسبت به موضوعاتي كه آن‌ها مطرح مي‌كنند، صحبت كنيد.

v      به نظرات آنان گوش دهيد، حتي اگر گوش دادن به آن بسيار مشكل باشد.

v      قبل از اينكه جواب بدهيد، به فرزندتان اجازه دهيد تا حرفش را كامل كند.

v      آنچه را كه به شما گفته شده، تكرار كنيد تا فرزندانتان مطمئن شوند كه همه آن‌ها را به درستي درك كرده‌ايد.

طوري پاسخ دهيد كه فرزندانتان بشنود.

v      در برابر گفته‌ها و كارهاي فرزندانتان، عكس‌العمل‌هاي شديد نداشته باشيد. سعي كنيد برخوردهايتان ملايم باشد. اگر شما از خود خشم نشان دهيد يا حالت تدافعي به‌خود بگيريد، بچه‌ها توجه شما را به چيز ديگري معطوف مي‌كنند.

v      نظر خود را بيان كنيد بدون آنكه نظر آن‌ها را مردود بدانيد. با اين كار، تلويحاً به آن‌ها مي‌فهمانيد كه مخالفت كردن خوب است.

v      از بحث درباره اينكه «حق با كيست» پرهيز كنيد. بجاي آن بگوييد: «مي‌دانم كه شما با من مخالفيد اما اين آن‌ چيزي است كه من فكر مي‌كنم».

v      بجاي اينكه روي احساسات خودتان در طول مكالمه تأكيد كنيد، بر احساسات فرزندانتان تأكيد داشته باشيد.

به ياد داشته باشيد:

v      از بچه‌هايتان بپرسيد كه آن‌ها چه چيزي در يك گفتگو مي‌خواهند و به چه چيزي نياز دارند، مثلاً توصيه كردن يا صرفاً گوش دادن، كمك در مواجهه با احساسات يا كمك به حل يك مشكل.

v      بچه‌ها از طريق تقليد كردن مي‌آموزند. آن‌ها از ما پيروي مي‌كنند و مي‌خواهند بدانند كه ما مثلاً چگونه خشم خود را كنترل مي‌كنيم يا چگونه مسائل را حل مي‌كنيم و يا چگونه با داشتنِ احساسات دشوار خود، كاري را انجام مي‌دهيم( سعي كنيد براي آن‌ها الگوهاي خوب و آموزنده باشيد و بنابراين جلوي فرزندانتان در موقعيت‌هاي مشكلزايي كه برايتان پيش مي‌آيد، منطقي رفتار كنيد).

v      با بچه‌هايتان حرف بزنيد؛ سخنراني نكنيد، انتقاد يا تهديد نكنيد يا چيزهاي كه جنبه منفي دارند، بر زبان نياوريد.

v      بچه‌ها از انتخاب‌هايشان درس مي‌گيرند؛ تا هنگاميكه نتايج يك عمل، خطرناك نباشد احساس نكنيد كه مجبوريد مداخله كنيد.

v      درك كنيد كه بچه‌هايتان ممكن است با گفتن بخش كوچكي از آن‌چه آزارشان مي‌دهد شما را امتحان كنند. به دقت به آنچه مي‌گويند گوش دهيد. آن‌ها را به حرف زدن تشويق كنيد. آن‌ها ممكن است بقيه ماجرا را با شما در ميان بگذارند.

پدر و مادر بودن كار دشواري است

v      حرف زدن و شنيدن، كليد يك ارتباط سالم بين شما و فرزندانتان مي‌باشد. اما پدر و مادر بودن كار دشواري است و بقاي يك ارتباط خوب با نوجوانان مي‌تواند پردردسر باشد، مخصوصاً بخاطر اينكه والدين با فشارهاي بسيار ديگري مواجهند. اگر شما در يك برهه زماني طولاني، مشكلاتي داشتيد، ممكن است بخواهيد با يك متخصص سلامت رواني مشورت كنيد تا با كمك گرفتن از آن‌ها مشكلاتتان را حل‌كنيد.